Zelf sla ik gade

            de tere ongenaakbaarheid

                        losgerukt uit ’t weeë water

                        geweven tot een

                                    vrouw

                        in alle kleuren die ik ken

en

                        dacht te kennen

 Wat ik van de winter weet

            blijft rusten in gesmolten water

                        en alles wat ik nu nog zie

                        ontstaat uit een droom

                        van zwaluwstippen

                        en de tover van je lach

            je blik

            je zwijgen 

De luister van je lichaam 

Ik streel je purperbessen hart

en koester warmte